Over Soetkin
Ik geloof in de grote lerende kracht van mensen. Je kan altijd leren.
Ik heb een immer hongerig monster in mij
Een hongerig monster naar nieuwe dingen, om precies te zijn.
Het zit er al lang. Het zorgde ervoor dat ik naast lesgeven ook voor een uitgeverij ging werken. Dat ik coördinator werd. Dat ik opnieuw ging studeren. Dat ik coach werd, trainer, een vrouwennetwerk uit de grond stampte en nog geregeld denk: oh, dát zou ik ook nog wel willen doen.
Ik heb lang gedacht dat ik dat monster wat beter moest leren temmen.
Inmiddels weet ik dat het ook een van mijn grootste motoren is.
Ik ben nieuwsgierig. Ik leer graag. Ik begin graag aan iets waarvan ik nog niet helemaal weet waar het zal eindigen. Ik krijg energie van nieuwe ideeën, van mensen, van verbanden leggen tussen dingen die op het eerste gezicht weinig met elkaar te maken hebben.
En tegelijk weet ik dat zo'n monster knap lastig kan zijn.
Het heeft me al veel moois gebracht, maar het heeft me ook dicht bij mijn grenzen gebracht. Omdat alles interessant is. Omdat ik veel kan en daardoor soms ook denk dat ik veel móét. Omdat enthousiasme niet automatisch betekent dat iets een goed idee is.
Misschien is dat wel een van de redenen waarom ik zo graag werk met mensen die zelf op zo'n punt zijn beland.
Mensen die niet noodzakelijk ongelukkig zijn met hun leven of werk, maar wel voelen dat er iets schuurt. Die veel kunnen en toch niet goed weten wat ze nu precies willen. Die goesting hebben in iets anders, maar niet zomaar alles overboord willen gooien. Die zichzelf onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt. Of die vooral denken: is dit het nu?
Deze pagina heb ik tien jaar geleden anders geschreven. En over tien jaar waarschijnlijk opnieuw. Dat lijkt me eigenlijk een goed teken.
Want wie je bent, staat niet stil. Bij mij in ieder geval niet.
Ik geloof hard in blijven leren
Niet omdat alles altijd beter moet.
Wel omdat ik geloof dat een mens niet af is.
Mijn eigen parcours is daar misschien het beste bewijs van. Ik studeerde ooit voor leerkracht met het vaste voornemen om vooral géén leerkracht te worden. Ik sta ondertussen al meer dan twintig jaar in het onderwijs. Mijn aandacht verschoof onderweg van leerlingen naar leerkrachten, teams, communicatie, leiderschap en ontwikkeling. En tussendoor bleef dat monster mij nieuwe richtingen uitsturen.
Ik ging opnieuw studeren. Ik verdiepte me verder in communicatie en behaalde een master. Ik volgde opleidingen in coaching en positieve psychologie en bleef me verdiepen in communicatie, teamwerking en gedrag.
Niet om zoveel mogelijk diploma's aan de muur te hangen, maar omdat ik graag wil begrijpen waarom mensen doen wat ze doen. En vooral: wat hen helpt om iets anders te gaan doen.
Theoretische modellen helpen mij daarbij. Ik hou van een goed kader dat plots woorden geeft aan iets wat je al lang voelde. Maar ik hou minstens evenveel van de vraag: goed, en wat betekent dat dan maandagmorgen?
Geen hocus pocus dus. Daar is sinds mijn start als coach weinig aan veranderd.
Ook ik ben nog onderweg
Ik ben niet de coach die haar leven volledig op orde heeft en jou vanaf de overkant vertelt hoe je daar geraakt.
Mijn monster zit hier nog altijd.
Ik maak nog altijd keuzes die achteraf niet de beste blijken. Ik neem soms te veel hooi op mijn vork. Ik kan enthousiast ja zeggen en pas daarna bedenken waar ik dat in godsnaam nog in mijn agenda ga stoppen. Ik twijfel. Ik verander van gedacht. Ik leer bij.
Maar ik heb mezelf doorheen de jaren wel heel goed leren kennen.
Ik weet beter wat van mij is en wat ik doe omdat ik denk dat het zo hoort. Ik weet waar ik energie van krijg, wat me leegzuigt en wanneer het tijd is om opnieuw te kijken. En ik heb geleerd dat veranderen niet altijd betekent dat je je hele leven moet omgooien.
Soms moet er iets weg.
Soms moet er iets veranderen.
En soms moet dat hongerige monster gewoon iets te eten krijgen.
En dat neem ik mee in mijn werk
Als coach en trainer hoef ik jou niet te vertellen wie je moet worden.
Ik kijk liever samen met jou naar wie je ondertussen geworden bent, wat daar nog bij past en wat misschien niet meer.
Daarbij neem ik mijn nieuwsgierigheid mee, mijn kennis van communicatie en menselijk gedrag, mijn ervaring in onderwijs, coaching en training, een behoorlijk gevulde rugzak aan opleidingen en theoretische kaders, en af en toe wat zelfrelativering.
Want groeien en ontwikkelen vind ik bijzonder interessant. Liefst met nieuwsgierigheid, een goed gesprek en af en toe eens lachen met onszelf.
Blijf op de hoogte van de coachings & trainingen op je pad naar zelfontwikkeling.
Meld je hier aan en ontvang sporadisch een mail vol inspiratie.
TESTIMONIALS
“Tijdens onze coaching-ontmoetingen heb ik Soetkin leren kennen als een positief-constructieve persoon, steeds met een open blik naar nieuwe kansen op haar pad van groei en zelfrealisatie.
Met een sterke, niet-aflatende gedrevenheid. Authentiek, to the point, energiek.
Met gepaste zelf-kritische humor, wanneer de valkuil van net iets té snel of net iets té veel om de hoek komt kijken.
Voor mij – als coach – komt Soetkin in de buurt van de ideale coachee: ruim inzicht in eigen functioneren, sterk aanvoelen van wat ze nodig heeft op haar groeipad en de kracht om dit om te zetten in concrete stappen.
De verbinding met haar eigen proces als coachee houdt meteen in dat Soetkin sterke kwaliteiten ontvouwt als coach. Immers, coach en coachee werken samen vanuit eenzelfde groei- en ontwikkelingsgerichte grondhouding.”
— HILAIRE
“Ik sta er versteld van in welke korte tijd ik met de hulp van Soetkin belangrijke stappen heb gezet.
Mijn valkuilen ken ik; al lang. Ik weet heel goed waarom het zo vaak fout loopt met in balans blijven. En toch werd ik bijna moedeloos van om telkens tegen dezelfde muur aan te lopen.
En tegelijk lijk ik voortdurend met de rem op te leven.
Wat ik tot hiertoe miste waren concrete tools om zo goed mogelijk uit die valkuilen te blijven. Kleine (hoewel) 'acties' die ik in mijn dagdagelijkse leven kan inbouwen om ervoor te zorgen dat ik het gevoel beter kan vasthouden dat ik mijn leven min of meer onder controle heb.
Soetkin helpt me zoeken naar wat ik precies nodig heb om mentale rust te vinden en te houden. En wat ikzelf haalbaar vind ook. Heel concreet. Door reflectieve vragen te stellen, me een spiegel (vrij van oordeel) voor te houden, door pijnpunten bloot te leggen. Ze legt me niets op, ze doet suggesties en dan kan ik kijken of ik dat wel of niet wil proberen. We evalueren samen en sturen weer bij.
We gingen al aan de slag rond plannen, mild zijn voor jezelf, ankeren en genieten van een proces in plaats van steeds dat resultaat na te streven enz.”
— mieke